Hello

Playground school bell rings again
Rain clouds come to play again
Has no one told you she's not breathing
Goodbye, I am your mind giving you someone to talk to
Goodbye

If I smile and don't believe
Soon I know I'll wake from this dream
Don't try to fix me, I'm not broken
Goodbye, I am the lie living for you so you can hide
Don't cry

Suddenly I know I'm not sleeping
Goodbye, I'm still here
All that's left of yesterday

یه وقتهایی هست حتا اگرم نخواهی , گذشته تو را می مکد درون خودش و مجبورت میکند فرم به فرمش را با رگ و پی وجودت حس کنی و اشک هایت قل قل میجوشد از پلک هایت سرریز میشود. آن موقع است که همه ی روز بدن پر دردت را عاطل وار یدک میکشی و تنها تو میمانی و تجربه ای غم انگیز از مرور گذشته.

+ مرگ - حادثه ی خوف انگیزی - که میتواند خرامان ، در لحظه های سرخ صبح وارد شود و قلب مادر از تپش بیافتد.

جسد نابالغ فانی اش ؛
تکه تکه
از من جدا میشود و
آهنگ مرگ می کند.
طرح درد بی انتهایش
رویِ رنگ پریدگیِ لبهایم
دوخته شده.
ضجه هایِ کبودم
پایِ گودی چشم هایم
به سیاهی نشسته اند

فرانچسکو لایــــِن ه هفت ساله ، طعم گس شیرینی هدیه یِ روز زن را میدهد. نگاه میکنم ... Chico نزدیک پنجره اتاق لم داده و با نور آفتاب عشق بازی میکند ، Candy چشمهایِ عسلی نگرانش را به من دوخته. او خوب میداند این روزها قرار است هیچ چیز سر جایش نباشد. او معنی دلتنگی را از همه یِ آدمهایی که شناختم , بهتر میفهمد... جلوی آینه ایستادم. پوست پلک هایِ متورم شده ام را میکشم. دیگر نگران نیستم. بی مهابا گریه میکنم. هرکجا که دلم برایش تنگ شود. نیمه هایِ شب... محل کار... موقع آشپزی... ناتمام ار بین پست های ثبت موقتادامه مطلب

Hello

Playground school bell rings again
Rain clouds come to play again
Has no one told you she's not breathing
Goodbye, I am your mind giving you someone to talk to
Goodbye

If I smile and don't believe
Soon I know I'll wake from this dream
Don't try to fix me, I'm not broken
Goodbye, I am the lie living for you so you can hide
Don't cry

Suddenly I know I'm not sleeping
Goodbye, I'm still here
All that's left of yesterday

یک سال گذشت. حالم ابدا خوش نیست. از آن شب مصیبت باری که اشکهایم را با درد قورت میدادم ، یک سال گذشت. خوشحالم دست کم امشب تولد کیان کوچولویِ یک ساله است. کاش برای تو مادر تعمیدی خوبی باشم. تولدت مبارک پسرم.

زمان زیادی گذشته. خیلی چیزها در من تغییر کرده. لمس کلمه ها همان اندازه من را هیجان زده میکند ، میترساندم. اما گاهی چاره ای برایم نمیماند جز برداشتن این نقاب زنانگی که خفه ام میکند به ناچار و ناگزیرم اعتراف کنم. نمیدانم ارزش برداشتن این ریسک را داشت.

ناتمام ... از بین پست های ثبت موقت

همه یِ عزمم را جزم کردم برایِ برگشتن. همه یِ فکرهایم را کرده ام و سنگهایم را با خودم وا کنده ام. اتمام حجت کردم که مبادا این بار جا بزنی!. کم بیاوری! و پشت سر بودنت را نگاه هم نکنی!. یک دور خیز آنچنانی کرده ام ولو شوم رویِ همه یِ دردهایم. نه اینکه همه یِ روزهایی که ننوشتم حالم خوب بوده باشد. نه ! تویِ بَــل بشویی ک کلمه هایش را کم می آوردم ، گم شده بودم و یک وقتهایی بود که دستم را رویِ دکمه یِ بَک اِسپیس فشار میدادم و بیخیال همه یِ کلماتی میشدم که حکایت داستان نخ نمایِ تکراری همیشگی آدمی تنها ، همین حوالی بود. + پی نوشت : گاهی اوقات زندگی مثل جاده یِ یک طرفه ای ادامه مطلب

تق تق تق تق

ای وایِ من !!! اینکه می کوبد به در ، دوباره «من» ست.

دستپاچه ام باور کن. دل آشوبه ام تمامی که ندارد لامصب لاکردار.

سیل قطره هایِ شور بی مصرف از گونه ام سرازیر میشود وقتی نگاه ملتمسانه یِ چیکو را میبینم

وقتی همه یِ هیجان بازی اش را از ترس هجوم افسردگی بی موقع ام پشت خوابی اجباری قایم میکند. از خودم متنفر تر میشوم که ای وایِ من ! چه بی وقت سر و کله یِ دردهایِ مزمن ِ کج و کوله پیدا شده!!!

+چیکو...کندی ... بازی کنیم !؟. جهنمم کنار شما بهشت است.